خلوتی با ایرانشان
بخش ۲۲۷ - پشیمانی کوش از کشتن نگارین
کوش‌نامه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان را چو شَعرِ سیه چاک شدز می مغز بی‌هوش و بی‌باک شد
۲
دلش آرزوی نگارین گرفتستایش به چشم خمارین گرفت
۳
فراوان بخواند و بجُستش بسینیارست گفتن مر او را کسی
۴
سرانجام کز کارش آگاه شدبپیچید و شادیش کوتاه شد
صفحهٔ ۱ از ۷