خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمش همین نه دین و دل از ما گرفته استجز خویش هر چه دیده در این جا گرفته است
۲
دیگر کشد سر از بغل حکم آسماندیوانه ای که دامن صحرا گرفته است
۳
اکثر ز سیر خویشتنش روی داده استفیضی که چشم ما ز تماشا گرفته است
۴
زاهد اگرچه ترک سرانجام کرده استآوازه اش ولی همه دنیا گرفته است
صفحهٔ ۱ از ۲