خلوتی با پروین اعتصامی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک، ای دوست، ز بس بی‌حد و بی‌مر گرددبد و نیک و غم و شادی همه آخر گردد
۲
ز قفای من و تو، گرد جهان را بسیاردی و اسفند مه و بهمن و آذر گردد
۳
ماه چون شب شود، از جای به جایی حیرانپی کیخسرو و دارا و سکندر گردد
۴
این سبک خنگ بی‌آسایش بی‌پا تازدوین گران کشتی بی‌رهبر و لنگر گردد
صفحهٔ ۱ از ۱۰