خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در جهانی کاو متاع فخر او باشد غروراهل او ناچار گردد طالب فسق و فجور
۲
در حقیقت آدمی انسان عین واجب استاین دو عالم را دو چشمی دان تو بر وجه ظهور
۳
رسم و عادت از فقیران خواستن محض خطاستکس نمی خواهد تواضع را ز اصحاب قبور
۴
در دو عالم نیست عاشق را به چیزی التفاتاز برای همت قاصر بود حور و قصور
صفحهٔ ۱ از ۳