خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچه آن می رود از حد سمک تا بسمافاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا؟
۲
نوبت هجر مطول شد و ز اندازه گذشتگر درین حال بماند دل من واویلا
۳
من ازین آتش سوزنده که در سر دارمهمچو شمعم همگی محو کند سر تا پا
۴
آخر، ای یار دل افروز، چه بودست و چه شد؟نظری کن بسوی بنده خود احیانا
صفحهٔ ۱ از ۲