خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من اگر توبه شکستم کرمش موفورستپیش دریای کرم توبه من محصورست
۲
جرم بخشیدن و الطاف نمودن کرمستچه توان گفت؟ که این واعظ ما مغرورست
۳
یا از یار جدا نیست، چه شاید گفتن؟زاهد شهر ازین قصه بغایت دورست
۴
هرکه او بانگ «اناالحق » زدم یار شنیدشاه عالم شد و در هر دو جهان منصورست
صفحهٔ ۱ از ۲