خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم از زلف تو آشفته و سرگردانستجان بدیدار تو شادست ولی حیرانست
۲
عشق دریای محیطست، بتحقیق بدانجدول اوست، اگر قلزم، اگر عمانست
۳
با من از دوزخ و فردوس مگویید سخنهرکجا اوست، مرا جنت جاویدانست
۴
غافل از دوست مباشید و بغفلت مرویددر نهان خانه وحدت قمری پنهانست
صفحهٔ ۱ از ۲