خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتابیست جمالت که جهان پرتو اوستهمه را از همه رو روی بدان روی نکوست
۲
تا جمال تو بدیدم خوش و خندان گشتمهمه شب ذکر دلم تا بسحر یا من هوست
۳
بنده از دیدن دیدار تو گشتم فربههر که دیدار ترا دید نگنجد در پوست
۴
تنم از درد بجان آمد و دل حیران شدساقیا باده بپیما که همه جا همه اوست
صفحهٔ ۱ از ۲