خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا، بیا، که مرا با تو نسبت جا نیستبیا، بیا، که مرا با تو راز پنهانیست
۲
بحق آن نفسی کز تو زنده شد دل منکه هر دمی که زدم بی تو صید پشیمانیست
۳
بدور حسن تو ایمان بکفر نزدیکستز کفر زلف تو یک موی تا مسلمانیست
۴
بیاد دوست دلت گر نه مست و مسرورستدلش مگوی، که دل نیست خیبر ثانیست
صفحهٔ ۱ از ۲