خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا، بیا، که غریبیم و عاشقیم و نزاربیا، بیا، که نداریم بی تو صبر و قرار
۲
بیا، که بی تو ز افراط آرزومندیمرا دلیست درو صد هزار شعله نار
۳
بداغ عشق تو دل را هزار عز و شرفز جلوهای تو جان را هزار استظهار
۴
بفرض آنکه جهان از قصور پاک شودمحال صرف بود فیض غافر و غفار
صفحهٔ ۱ از ۲