خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که هشیار درین دیر مغانش مگذارسر تسلیم ندارد، سرش از تن بردار
۲
من همان لحظه بدریای یقین تو رسمکه دلم ابر کرم گردد و چشمم در بار
۳
ساقی، از روز ازل بنده مسکین توایمدفع مخموری ما جام رها کن، خم آر
۴
هر کسی را ز شرابات خدا بخش رسیدزاهد آمد که: مرا بخش ولیکن خروار
صفحهٔ ۱ از ۲