خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر کسی مست و خرابست ز مستانش پرسهر کرا جان و دلی هست ز جانانش پرس
۲
عشق ایمان حقیقیست درین دیر فناهر که دعوی فنا کرد ز ایمانش پرس
۳
دل، که از زلف پریشان دم آهسته زندزود از آشفتگی زلف پریشانش پرس
۴
هر که گوید که: به تحقیق و یقین انسانمدر میان سخن از جوهر انسانش پرس
صفحهٔ ۱ از ۲