خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس عجب طرفه حدیثیست که: آن شاه جهانظاهرست از همه اعیان و در اعیان پنهان
۲
سوز از اندازه گذشتست، مگر بار دگرآتش افتاد ز سودای تو در خرمن جان؟
۳
از تو فرخنده، اگر کفر، اگر ایمانستبا تو در خنده، اگر کعبه، اگر دیر مغان
۴
رند می خانه ز سودای تو شوری داردصوفی از شوق تو در صومعها جامه دران
صفحهٔ ۱ از ۳