خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تراست ناز، که سلطان حسن و تمکینیمرا هزار نیاز و هزار مسکینی
۲
چه آتشی تو؟ که دل را تمام سر تا پایز سوز تا نگدازی، ز پای ننشینی
۳
مگر که مصلحت کار من درین دیدی؟که هیچ مصلحت کار من نمی بینی
۴
لبت چو در سخن آمد، بگاه لطف و بیانگدای شیوه او شد شکر بشیرینی
صفحهٔ ۱ از ۲