خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۱۰
غزلیات ناتمام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرامن که کردم ترک سر از دردسر باکم چرا
۲
رشک دل با دیده کم از اختلاط غیر نیستکس چه می داند که در بزم تو غمناکم چرا
۳
انتظار باده را هم نشئه ای در جام هستگر نمی دانی مقیم سایه تاکم چرا
صفحهٔ ۱ از ۱