خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات ناتمام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلیل بادیه دیوانگی بس است مراهمین نشانه فرزانگی بس است مرا
۲
ز خویشتن به دیار جنون گریزانمکه آشنایی بیگانگی بس است مرا
۳
کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنونبه عقل نسبت همخانگی بس است مرا
صفحهٔ ۱ از ۱