خلوتی با ملا احمد نراقی
بخش ۱۶۱ - حکایت مرغی با جفت خود
مثنوی طاقدیس
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغکی با جفت در پرواز بودبر زمین و آسمانش ناز بود
۲
در هوا می کرد در هر سو نگاهخنده ها می زد به سیر مهر و ماه
۳
ناگهان در رهگذاری در نظرآمدش لختی گیاه سبز و تر
۴
دانه ی گندم در آنجا ریختهعقد پروین بر فلک بگسیخته
صفحهٔ ۱ از ۱۵