خلوتی با ملا احمد نراقی
بخش ۱۷۹ - در بیان آتش انداختن زاغان سمند را
مثنوی طاقدیس
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داشت زاغی در مقامی آشیانبچه ها پرورد در آن زاغدان
۲
روزی از آن آشیان پرواز کردیک سمندر پر در آنجا باز کرد
۳
زاغهای زاغ را از هم دریدخونشان را خورد و از آنجا پرید
۴
زاغ سوی آشیان چون بازگشتبا هزاران درد و غم انباز گشت
صفحهٔ ۱ از ۱۵