خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زلف و رخت روز و شبم تیره و تار استزان هر دو عیان حادثهٔ لیل و نهار است
۲
تا روز شمار ار بشمارم عجبی نیستغم‌های شب هجر که بیرون ز شمار است
۳
بر عارض گلگون مگرش دیدهٔ لالهآن خال سیه دید که داغش به عذار است
۴
اهل هوس آزرده شدند از غمت آرینا صافی صهبا سبب رنج خمار است
صفحهٔ ۱ از ۳