خلوتی با سحاب اصفهانی
شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بندد دل ار چنین خم مشکین کمند اوای صید دل مجوی خلاصی ز بند او
۲
اندیشه‌ای ز چشم بدش نیست زانکه هستدایم ز خال چهره بر آتش سپند او
۳
اول به کشور دل من تاخت هر که کردجولان به جلوه‌گاه نکوئی سمند او
۴
گر زاهد آنچه گویدم از روی صدق هستدر من چرا اثر نکند هیچ پند او
صفحهٔ ۱ از ۲