خلوتی با فلکی شروانی
شمارهٔ ۱۷ - مطلع ثانی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای رخ و قد تو را دل رهی و جان غلامقد تو سرو سهی روی تو ماه تمام
۲
در فلک چشم من ماه تو گشته مقیمدر چمن جان من سرو تو کرده مقام
۳
درد توام در دلست زخم توام بر جگرداروی دردم کجا مرهم زخمم کدام
۴
چند ز رویت به من ماه فرستد درودچند به بویت به من باد رساند پیام
صفحهٔ ۱ از ۵