خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۵۰ - در مدح شاه ابوالخلیل جعفر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن پری نشگفت اگر از خوبرویان سر بودگر بنفشه پر گر و از سنبلش افسر بود
۲
شکر لؤلؤ نمایست آن لب رامش فزایگر میان شکر اندر چشمه کوثر بود
۳
اندر آن بالا و روی او پدید آید همیآنکه در کشمیر باشد و آنکه در کشمر بود
۴
گر ببوئی آن دو زلف و گر ببوسی آن دو لبجاودان در کام عمرت عنبر و شکر بود
صفحهٔ ۱ از ۹