خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالفتح علی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر بتگر چنو داند نگاریدن یکی پیکرروا باشد اگر دعوی خلاقی کند بتگر
۲
نه چون او پیکری آید نه حورالعین چنو زایدنه گر باشد پری شاید چنو هرگز پری پیکر
۳
بدو رخ چون شکفته گل بدو لب چون فشرده ملیکی بندیست بر سنبل یکی مهریست بر گوهر
۴
به گل برتافته زلفش به هم بربافته زلفشبه عنبر یافته زلفش به شم و زیب و رنگ و فر
صفحهٔ ۱ از ۹