خلوتی با قطران تبریزی
شمارهٔ ۱۱۱ - در مدح شمس الدین
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
۲
بندیست مرا بر دل هر ساعت از آن زلفحالی است مرا در دل هر ساعت از آن خال
۳
خیره شود از سنبل تو بوالعجب و نیزعاجز شود از نرگس تو جادوی محتال
۴
خواهی که نگردد چو شب تیره مرا روزز آن سنبل مفتون بکل رشته بمفتال
صفحهٔ ۱ از ۱۰