خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی من از خمار شبانه مشوشموقت است اگر به باده‌ی باقی کنی خوشم
۲
آن آب هم طویله آتش به من رسانباشم که یک زمان زنی آبی بر آتشم
۳
الا به دست باده دوشین دوش نیستزهری که من ز دست جفای تو می‌چشم
صفحهٔ ۱ از ۱