خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردمگهی با گردبادی خیزم و گرد سرت گردم
۲
شود بر پهلویم هر استخوانی خنجری هر گهز پهلویی بپهلویی بیاد خنجرت گردم
۳
دران حالت که آن شمع بتان را گرد سر کردیبگو حال من ای پروانه قربان سرت گردم
۴
برآمد جان شیرینم ز حیرت جان من تا کیاسیر تلخ کامی بی لب جان پرورت گردم
صفحهٔ ۱ از ۲