خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای رخت از روی حسن آیینه گیتی نماوی قدت چون طوبی از خوبی به صد نشو و نما
۲
تا که جان بازد ز شوق روی خوبت جان منعاشقان خویش را ای ماه گاهی رو نما
۳
چون رخت مقصود خلق است، کعبه عشاق همهست از این هر عالمی عاشق تو را تنها نه ما
۴
جان جانها چون سر زلف تو آمد لاجرمگر تو ننمایی رخت هردم رود صد جان ز ما
صفحهٔ ۱ از ۳