خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند
۲
آنچه بر لوح قضا منشی تقدیر نوشتعاشقانت ز رخ و زلف و جبین می‌خوانند
۳
صفت چشم تو است آیت «مازاغ» از آنگوشه‌گیران دو ابروی تو این می‌خوانند
۴
نظم دندان تو را کآب حیاتش نام استخرده‌بینان تواَش دُرّ ثمین می‌خوانند
صفحهٔ ۱ از ۳