خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمعترسم از دل سر برآرد آتش جانم چو شمع
۲
چند سوزم بی رخ یار ای صبا! تشریف دهتا به بوی زلف جانان جان برافشانم چو شمع
۳
گرم درگیر ای دل! امشب یکزمان با سوز عشقتا من این پیراهن جان را بسوزانم چو شمع
۴
از لب شیرین جانان بر کنار افتاده امزان جهت پر گوهر اشک است دامانم چو شمع
صفحهٔ ۱ از ۲