خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیمگهی دُردی‌کش میخانه گه سرخیل اوباشیم
۲
سر ما چون صراحی کی فرود آید به هر جامیسبوها پُر کن ای ساقی! که ما رندان از این باشیم
۳
زدم از دیده آب و از مژه جاروب راهش رادر این درگه ندانم گاه سقا گاه فراشیم
۴
همه در جست‌وجوی صورت و ما در پی معنیهمه در گفت‌وگوی نقش و ما حیران نقاشیم
صفحهٔ ۱ از ۲