خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن
۲
بگوی صوفی خلوت نشین سرکش راچرا به طاعت خوبان نمی نهد گردن؟
۳
جمال نور تجلی چو دید چشم کلیمبه کید سامری ایمان نخواهد آوردن
۴
سجود قبله روی تو می کنم زانروکه پیش روی تو کفر است سجده ناکردن
صفحهٔ ۱ از ۳