خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر میرم ز ناز نازنینیبرافشانم ز شادی آستینی
۲
غلام نکهت آن زلف گردمکه سنبل هست پیشش خوشه چینی
۳
روم در گوشه ای چون مردم چشمدر آن خلوت برآرم اربعینی
۴
به قصد ماست چشمت زیر ابرونشسته همچو ترکی در کمینی
صفحهٔ ۱ از ۲