خلوتی با ادیب الممالک
شمارهٔ ۱۷۵
مقطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خلق گویندم با بار گنه بر در میرچون دوی هست برون از در دوراندیشی
۲
گفتم ارمیر به جان من مسکین تازدگر دریغ آرم از او، هست ز نادرویشی
۳
ریگ صحرا را بر جرم من افزونی نیستلیک بخشایش او راست به جرمم بیشی
۴
عفو او برق و گناه من شرمنده چو ابربرق از ابر پدید است که گیرد پیشی
صفحهٔ ۱ از ۴