خلوتی با عطار
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گویمیشک نبودی کان سخن بر خلق کمتر گویمی
۲
راز عالم در دلم، گنگم ز نااهلی خلقگر تو را اهلیتی بودی تو را بر گویمی
۳
چند گویی راز دل ناگفته مگذار و بگوخود نگویی تا کرابرگویمی گر گویمی
۴
زیرکان هستند کز پالان جوابم آورندفی‌المثل در پیش ایشان گر من از خر گویمی
صفحهٔ ۱ از ۱۰