خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زمام ناقه گرفته است ساربان تنهافغان کنم، نکند تا جرس فغان تنها
۲
ز رفتنت بزمین زد مرا چو فرصت یافتبیا که بیتو مرا دیده آسمان تنها
۳
بگرد محملم اخیار راه اگر بدهندفتم چو گرد بدنبال کاروان تنها!
۴
بمن که در قفس افتاده ام نمیدانیچگونه می گذرد ای هم آشیان تنها؟!
صفحهٔ ۱ از ۳