خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه از دمی که روز جزا گریه سر کنمگریان در آن میانه برویت نظر کنم
۲
تو فکر من نداری و، من غیر فکر تو؛آن فرصتم مباد که فکر دگر کنم
۳
آسان بود که بر سر رحم آرمت، ولیکو طاقتی که از سر کویت سفر کنم؟!
۴
چون نیست دسترسی که نهم سر بپای تودر گوشه یی نشینم و خاکی بسر کنم!
صفحهٔ ۱ از ۲