خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه شبی با تو سخن گویم و گریم!تو بشنوی و خندی و من گویم و گریم!
۲
گر در چمنم، سوی قفس بینم و نالم؛ور در قفسم، حرف چمن گویم و گریم!
۳
رضوان چو دهد نار جنان، سیب بهشتم؛نستانم و پستان و زقن گویم و گریم!
۴
گر روز و شبی، قامت و زلف تو نبینم؛سرو چمن و مشک ختن گویم و گریم!
صفحهٔ ۱ از ۲