خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیداست سر وحدت از اعیان اماتریالعکس فی المرایا والنقش فی القوی
۲
شد مختلف بمخرج اگر نه چه شد که هستیک صوت و یک ترانه گهی مدح و گه هجا
۳
هستی چو بحر و دل چو یکی کشتی اندار آناز نفس بادبانش و از عقل نا خدا
۴
عشق است باد و هست ازو ره سوی مرادلیک از صواب گاه گراید سوی خطا
صفحهٔ ۱ از ۲