خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرا چو ابر نگریی چرا چو باد نکوشیچرا بروز ننالی چرا بشب نخروشی
۲
نشسته بیخود و غافل ز کار اول و آخرکه از چه چشم گشودی و از چه دیده نپوشی
۳
بدین بطالت و عطلت بدین جهالت و غفلتنهی بخویش چه تهمت گر اهل دانش و هوشی
۴
در سرای گشودند و باز پا نگشاییبدجله راه نمودند و باز آب ننوشی
صفحهٔ ۱ از ۳