خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۰
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای یگانه گوهر سلک وجوددومین نقش خوش کلک وجود
۲
می‌ندانم اولی یا آخریجز یکی از هر که گویم برتری
۳
هر دو چشم منکرانت کور بودورنه ذاتت را دو عالم نور بود
۴
مهر با هر ذره پرتو افکن استکوری هر کو نبیند روشن است
صفحهٔ ۱ از ۱