خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۲
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طالب من گر شود یک ره کسیراهها بنمایمش هر سو بسی
۲
چون مرا بشناسد از آیات منعاشق آید بر صفات ذات من
۳
شد چو عاشق وز من آگه شد همیزان پس او را زنده نگذارم دمی
۴
بس عجب نبود اگر کُشتم مَنَشعاشق است و لازم آمد کشتنش
صفحهٔ ۱ از ۹