خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۴۱ - بقاجان
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنما رخ چو ماهت که ز دل برد قرارمبکشا ز غمزه تیری که جگر کند فگارم
۲
قلمم که کاتب صنع به ازل نمود طغرارقم نخست عشقت بنوشت در کنارم
۳
اگر از عبیر زلفت خبری صبا بیاردبه نوید مژده او من زار جان سپارم
۴
چه شود خرامی ای گل سوی گلشن محبتبه رهت ز دیده آبی زده چشم اشکبارم
صفحهٔ ۱ از ۲