خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای عشق بلای جان شدستیاندر دل ناتوان شدستی!
۲
کردست مرا فراق پیرمبا تو نگرم جوان شدستی!
۳
رازم ز تو گشته آشکاراتو از چه به دل نهان شدستی؟!
۴
روحم که روان شده به کویشبا روح منت روان شدستی!
صفحهٔ ۱ از ۳