خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۱۳۶ - مخترع
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لبت که برگ گل تر به باده آمیزددگر عجب که مسیحا ز باده پرهیزد
۲
به عشوه نرگس شوخت به طرفة العینیهزار فتنه ز هر گوشه ای برانگیزد
۳
دلم ضعیف و می تندوش مگر ساقیگلابی از خوی رخسار بر قدح ریزد
۴
دل از خیال میان تو هر زمان خود راچو لولیان بلاغت ز ریشه آویزد
صفحهٔ ۱ از ۳