خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۱۴۸ - اختراع
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فراقت رنج بی اندازه بر جانم رسیدبر دلم درد آنچه کردن شرح نتوانم رسید
۲
وه که نتوان دوخت چاک پیرهن بر زخم زارزانکه صد بار از گریبان تا به دامانم رسید
۳
پیکرم گشته گلستان جنون از خون و زخمسنگ ها کز کودکان بر جسم عریانم رسید
۴
ز آه و اشکم نی زمین بلک آسمان شد هم ز جایآفرینش را چهار بنگر ز طوفانم رسید
صفحهٔ ۱ از ۳