خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۱۷۸ - تتبع خواجه
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح تاب مه کزین عالی رواق افتاده بودبا مه خویشم صبوحی اتفاق افتاده بود
۲
وه چه باشد هر کرا هرگز چنان صبحی دمدکافتابم در صبوحی هموثاق افتاده بود
۳
گاه چشمم بر رخش از عین حیرت مانده بازگه سرم بر پایش از روی وفاق افتاده بود
۴
از نشاط این چمن وصلی که ما را داد دستدر حریفان های و هوی طمطراق افتاده بود
صفحهٔ ۱ از ۲