خلوتی با مجد همگر
شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه ننگ است که بر روی چو ماه آوردیوین چه رنگ است که از خطّ سیاه آوردی
۲
دیرگه بود که از مشک رخت خالی داشتلیکن این عنبر گلپوش به گاه آوردی
۳
بر گل عارض تو مهر دلم خود بس نیستکه شفیعی دگر از مهرگیاه آوردی
۴
روی چون توبه و ایمانت جهان روشن داشتگِردش از بوالعجبی کفر و گناه آوردی
صفحهٔ ۱ از ۳