خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به پایت دوش می‌افتاد گاهی راست گاهی کجمگر زلف تو بود از باد گاهی راست گاهی کج
۲
چمد از آهم آن سروسهی بالا که می‌گیردبه تحریک صبا شمشاد گاهی راست گاهی کج
۳
نباشد ز آتش آهش عجب در کندن خاراکه گردد تیشه فرهاد گاهی راست گاهی کج
۴
اگر باشد وقوف از نیک و بد معمار گردون راگذارد پس چرا بنیاد گاهی راست گاهی کج
صفحهٔ ۱ از ۲