خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا بخت سبز از فلک دوش بودکه آن سرو نازم در آغوش بود
۲
ز غمخواری وصل او در دلمغم هر دو عالم فراموش بود
۳
نگاهش بمن در سوال و جوابسراپا زبان جمله تن گوش بود
۴
چگویم پس از هجر از وصل ویکه آن جمله نیش این همه نوش بود
صفحهٔ ۱ از ۲