خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بودنه نامی از قفس نه نشانی ز دام بود
۲
سرکش مشو ز ناز که گلچین روزگاربا گلبن آنچه کرد گل انتقام بود
۳
مردم ز آرزوی وصال تو کین ثمرهرگز نگشت پخته و تابود خام بود
۴
می‌کش نیم کنون که مرا آفریده‌اندزان مشت گل که گاه سبوگاه جام بود
صفحهٔ ۱ از ۲